Serieus

Als je het een tijd met minder geld moet doen, ga je nadenken over wat belangrijk is. En je wordt er creatiever van. Daar gaat de laatste tijd veel van mijn werk over. Ik help een verzameling culturele instellingen die meer samen willen doen. En een groep bestuurders die duidelijke keuzes willen maken. Of een bank die zijn klanten nog meer centraal wil stellen.

Het zijn serieuze tijden; maar niet tragisch - zoals de grote Jan Fabre al met een BIC op een dweil pende (die nu in de collectie van het M HKA in Antwerpen zit).

Nog meer kunst. Een groep kunstenaars gebruikt de advertentieruimtes van websites om hun werk te tonen. Dat is nog eens kraakbeweging waar iedereen wat aan heeft. Lees hier wat je moet doen om je eigen internet met kunst te besmetten.

Tenslotte: mijn site gaat er anders uitzien. Blogger, die gratis voor de techniek erachter zorgt, wil dingen die ik niet wil. Maar angl.nl blijft het adres. Misschien dat ik ook eens wat vaker zal gaan bloggen.

Verwachtingen

Verkiezingstijd! Verkleumde figuren in vrolijke jassen, beschaafde gezichten lachen je toe vanaf half besneeuwde borden - en overal wordt gedebatteerd. Ik mocht vorige week een Tumultdebat leiden over de ruimtelijke ontwikkelingen in Utrecht, met de woordvoerders van zes partijen. Het was druk, veel en soms emotioneel, maar wat me het meest bij is gebleven zijn de antwoorden van de kandidaten op de slotvraag wat het moeilijkst wordt de komende vier jaar.

Vier zeiden: de ontwikkelingen in Utrecht zijn zo complex, die sturen, dat is het lastigst. Een zei: het overtuigen van mijn collega's. Dat was tijdens het debat al gebleken. En een zei: we hebben veel minder geld, de komende jaren.

Tja, dat had dus de beginvraag moeten zijn, constateerde iemand terecht. Los daarvan: het tempert je verwachtingen over wat het lokaal bestuur kan de komende jaren. Dat is niet erg denk ik.

(Het beeld is een still van de bouwputwebcam van Herbert Boland, die de ontwikkelingen in het Utrechtse stationsgebied op de voet volgt op zijn weblog. Burgerjournalistiek van het zuiverste water)

Trixie & Michael

De bloem van de Vlaamse cultuur bloeit in de Brakke Grond! Zo ook gisteravond. Beeldend kunstenaar Michael Aerts (op de foto schermend) zwierf met ons door zijn goed besproken expo Please please me. Ik mocht hem interviewen. En daarna sloeg Trixie Whitley iedereen met stomheid. Zie hier. En ga erheen als ze weer optreedt. Aerts expositie loopt nog deze week.

2040

Nog maar dertig jaar en dan is het alweer 2040. Dat is een populair jaartal.

Ik werk mee aan een verkenning van de toekomst van Zuid Oost Nederland, tot 2040. Er komt een groot congres over de Randstad in 2040. En vanaf dinsdag leid ik vijf gesprekken met stedenbouwers, verkeerskundigen, politicologen en meer specialisten over de Duurzame Stad in - jawel - 2040.

Onwillekeurig gaan mijn gedachten dertig jaar terug. 1980! Hoe zag de wereld er toen uit? En kun je van het verschil tussen toen en nu iets leren over het verschil tussen nu en 2040? Het gekke is: ik zou niet eens zo 1-2-3 onder woorden weten te brengen hoe de wereld is veranderd in de tussentijd (terwijl ik in die periode van eersteklasser een vader van een derdegroeper ben geworden).

Is dat nou een soort bijziendheid?

Stilte & wens

Angl vindt het een fijne stilte, zo tussen Kerst en Oud en Nieuw. Net zo fijn als de stilte toen het net gesneeuwd had. Alle goeds voor het komend jaar, en precies genoeg stilte.

Vrij!

Maandag is het twintig jaar geleden dat de Muur viel. Iedereen werd toen vrij, in Duitsland en in Oost Europa. Toch? In Utrecht gooit de burgemeester om het te vieren dit weekend nog een keer de muur om. Dat is dan wel weer een beetje raar. Wie na al deze feestelijkheden het echte verhaal wil lezen, koop Jeroen Kuipers boek Het Andere Duitsland. Een journalistieke reis door het voormalige Oosten en een balans na twintig jaar. De foto is van het omslag. Dan herkent u het op de tafel in de boekhandel. Plus: een aardig begin van een gesprek over 'vrij'.

Een tomaat!

Okee, nog één keer dan: Bye Bye Babyboom. Afgelopen zaterdagavond opende Hugo Koolschijn als de prototypische babyboomer voor een bomvolle Stadsschouwburg onze clash der generaties - en kreeg meteen een tomaat naar zijn hoofd.



Een publiek van 18 tot 88, op het puntje van hun stoel, ronddwalend, hangend in zitzakken, flashmobbend, Freek corrigerend, woest feestend, zwelgend in nostalgie en toekomstdromen, incidenteel boos weglopend: een prachtige avond. Met dank aan de geinspireerde mensen van de Stadsschouwburg. De foto's zijn van Frank Penders.

Intussen nieuw strategisch werk voor het Ministerie van VROM en presentatiewerk over de toekomst van de stad en werken in de veiligheidsbranche...