Dylan & erfgoed

Inside the museums,
Infinity goes up on trial
Voices echo this is what salvation must be like after a while
But Mona Lisa musta had the highway blues
You can tell by the way she smiles


De revolutionairen van de jaren zestig mogen dan achter de geraniums verdwijnen (zie het voorgaande artikel), maar één fenomeen blijft fier op zijn post. Bob Dylan. Binnenkort een nieuwe plaat, een nieuwe tour en ook zijn mening over de nieuwe Amerikaanse president verscheen wereldwijd op de buitenlandpagina’s.

Angl kan niet achterblijven. Maar vooral omdat er zo vaak zoveel wijsheid opduikt in zijn nummers (al beweren sommigen dat dat toeval is en zijn teksten bijna niks betekenen). Oordeel zelf, over bovenstaande zinnen uit Visions of Johanna. Een mooi melancholieke blik in het museum, vindt Angl.

Tomaat & revolutie

De hippies gaan met pensioen. De twintigers die eind jaren zestig de revolutie uitriepen, zijn zestigers geworden, en de sixties zijn bij-na verdwenen achter elegante en kleurrijke clichees. Tegelijk zijn de woorden ‘hoop’ en ‘idealen’ weer helemaal terug in de kranten en op de tv. Onder andere dankzij jawel, weer een generatie twintigers, die in de Verenigde Staten een politieke revolutie ontketenden.

Wat hebben de twintigers van toen en de twintigers van nu met elkaar te maken. Speelt de erfenis van de jaren zestig nog een rol, of zijn we juist verlost van die historische ketenen? Daarover maak ik een programma, voor de Stadsschouwburg Amsterdam, samen met mede-programmeur Carolien Labib. De aanleiding is Aktie Tomaat (Neerlands’ eigen theaterrevolutietje, zie de foto), het resultaat wordt ludiek, absurd en vervuld van verplicht optimisme. Later meer.